Ίλιον:
Από το Χθες στο Σήμερα
- Κάτω Λιόσια, Ίλιον
- Κωνσταντίνα Παλιγκίνη
- Κάτω Λιόσια, Ίλιον
- Κωνσταντίνα Παλιγκίνη
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Κάτω Λιόσια. Έτσι ονομάζονταν τότε. Εδώ ήρθαν οι προπαππούδες μου γύρω στο 1860 από τα Παλιοκούντουρα (Παλαιοκούνδουρα) τη σημερινή Αγία Σωτήρα, του Δήμου Μάνδρας. Ο παππούς μου, Γιάννης Παλιγκίνης, το 1905 παντρεύτηκε την γιαγιά μου, Κωνσταντίνα Μπουραΐμη από τη Χασιά. Η οικογένεια Παλιγκίνη κατοίκισε στη σημερινή οδό Ναυσικάς 39 στο κέντρο του χωριού. Ήταν αμπελουργός και πρωτοψάλτης μαζί με τον Παπαδόγιαννο (Γιάννης Βασιλείου) στην Ευαγγελίστρια του Ιλίου και καλλίφωνος. Την αγάπη του στην ψαλτική τέχνη την κληρονόμησε ο αδελφός μου, ο οποίος έκανε σπουδές στη Βυζαντινή Μουσική. Όλα τα παιδιά παίζαμε στην κεντρική πλατεία, η οποία ονομαζόταν πλατεία Όθωνος, στη συνέχεια ονομαζόταν πλατεία Ελευθερίας και σήμερα πλατεία Γ. Γεννηματά.
728 × 90
Στη σημερινή οδό Αίαντος 69 είχαν οι γονείς της μητέρας μου, Δημοσθένης Αγγελόπουλος και Αλεξάνδρα Μπίμπιζα, Καφε- Ζηθ- Εστιατόριο που τα Σαββατοκύριακα γινόταν Ταβέρνα με ζωντανή μουσική στις μεγάλες γιορτές και τα Πανηγύρια. Ονομαζόταν «Μπομπονιέρα» και ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1910 και μετά λειτουργούσε ως καφενείο μέχρι το 1986. Μετά τον θάνατο του παππού μου λειτούργησε υπό τη διεύθυνση του θείου μου, Γεωργίου Αγγελόπουλου, ο οποίος ήταν εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος με τον Δήμαρχο Γεώργιο Κακούρη και Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου την περίοδο 1959-1964 και 1967-1970. Εγώ και ο αδελφός μου, Γιάννης Παλιγκίνης εργαζόμασταν στα παιδικά μας χρόνια στο μαγαζί της γιαγιάς τα Σαββατοκύριακα, που είχε πολύ κόσμο διότι ήταν η μοναδική ταβέρνα της περιοχής και έρχονταν ακόμη και απ’ την Αθήνα πελάτες. Ήταν εκείνη την εποχή το Ίλιον εξοχική περιοχή.
Την περίοδο της Αποκριάς, στις 25 Μαρτίου- γιορτή της εκκλησίας του χωριού (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου) και τον Δεκαπενταύγουστο μέχρι το 1935 είχε το μαγαζί ζωντανή μουσική με τραγουδιστές τον Παπασίδερη από τη Σαλαμίνα, τον Ρούκουνα και τον Στελάκη (Περπινιάδης). Τόπος αναψυχής για εμένα και τον αδερφό μου ήταν το περιβόλι των αδελφών, Παναγιώτη και Ευάγγελου Παλιγκίνη (πατέρας μου) που άρχιζε από την οδό Αγίου Νικολάου μέχρι την οδό Ελαιών (περιοχή Μιχελή). Η διαδρομή από το σπίτι μου στη Ναυσικάς μέχρι το περιβόλι μας ήταν μέσα στη φύση. Περνούσα από το Άλσος, κατέβαινα την κατηφόρα, αριστερά βρισκόταν το Ανθοκήπιο του Μαυράκη, στη συνέχεια περνούσα από το περιβόλι της Ευλαμπίας, μετά από το κτήμα «Κρητικού» όπου στη στέρνα τους είχαν χρυσόψαρα και συνήθιζα να σταματάω και να τα χαζεύω και έτσι, έφθανα στο κτήμα του πατέρα μου. Εκεί έκοβα κολοκυθοανθούς για να τους φέρω στη μαμά μου να τους μαγειρέψει γεμιστούς με κιμά και καρυκεύματα. Στο περιβόλι του πατέρα μου περνούσα όλο το καλοκαίρι από τότε που έκλειναν τα σχολεία μέχρι την έναρξή τους. Μέσα στο κτήμα μας είχαμε μια μεγάλη πέτρινη στέρνα όπου έπαιζα όλη τη μέρα με τα βατράχια. Τα έπιανα και μόλις φώναζαν τα έριχνα μέσα στο νερό, αυτό ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι στο κτήμα! Ο πατέρας μου μαζί με τον θείο μου καλλιεργούσαν σπανάκια, πατάτες, αγκινάρες, μελιτζάνες, κολοκύθια, ντομάτες και αγγούρια, μαϊντανό, άνηθο και σέλινο. Εγώ μάζευα σαλιγκάρια μέσα από τις καλλιέργειες όταν ξεκινούσαν οι πρώτες βροχές. Δίπλα στην πέτρινη στέρνα υπήρχε μια μεγάλη μουριά που το καλοκαίρι τρώγαμε μούρα. Μέσα στο κτήμα μας είχαμε βερικοκιές, συκιές, αχλαδιές και στη βόρεια πλευρά του κτήματος ελιές. Μαζί με τον αδελφό μου στήναμε φάκες (καπατζέδες) και πιάναμε πουλιά. Αυτό ήταν το αγαπημένο μου φαγητό! Αυτό μου το έμαθε ο πατέρας μου γιατί ήταν κυνηγός. Έφευγε με φίλους και πήγαιναν για κυνήγι στην Τήνο αλλά και εδώ στο βουνό του Αγίου Νικολάου και της Πετρούπολης (Ποικίλο Όρος). Στο σπίτι μας στη Ναυσικάς είχαμε ένα πανέμορφο Άλογο, τον Κανέλλο, το γαϊδουράκι μας, μια κατσίκα με τα κατσικάκια της, πάπιες και κότες. Παίζαμε κάθε μέρα μαζί τους! Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα γιορτάζαμε με όλο το σόι της γιαγιάς Αλεξάνδρας οικογενειακά στην Ταβέρνα μας. Τότε δεν λειτουργούσαν τα καταστήματα τις μέρες των εορτών.
Ο Μήτσος, νεαρός στα Νέα Λιόσια, δεκαετία ’50.
Στην “Πέτρινη Στέρνα”
Στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας με φίλες και γειτόνισσες, η Κωνσταντίνα δεύτερη από τα δεξιά
Το Δεκαπενταύγουστο συγκεντρωνόταν στο σπίτι του θείου μου, Παναγιώτη Παλιγκίνη όλο το σόι και γιορτάζαμε τη γιορτή του. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε για μπάνιο στην παραλία «Τζιτζιφιές», Σκαραμαγκά και εκεί ο θείος Παναγιώτης με την οικογένειά του και τη γιαγιά Κωνσταντίνα έστηνε σκηνή και μέναμε μια βδομάδα. Αυτές ήταν οι διακοπές μας!
Πήγαινα στο 1ο Δημοτικό σχολείο (το μοναδικό εκείνης της εποχής), όπου στεγάζεται στον ίδιο χώρο και το σημερινό 1ο Δημοτικό. Όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του Λυκείου φοίτησα για δύο χρόνια στην Κατηχητική σχολή της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και ανέλαβα για 9 έτη τα Κατηχητικά σχολεία στην Ευαγγελίστρια Ιλίου, 10 έτη στην Αγία Αικατερίνη Ιλίου και 5 έτη στο Ορφανοτροφείο της Αγίας Τριάδας Ιλίου.
Όταν αποφοίτησα από το Λύκειο σπούδασα Τεχνολόγος Ακτινολόγος και εργάστηκα στο νοσοκο – μείο Τζάνειο και στον Άγιο Σάββα και συνταξιοδοτήθηκα από τον «Οίκο Ναύ – του». Ο αδερφός μου σπούδασε Ναυπηγός-Μηχανολόγος Μηχανικός.
Στον ελεύθερο μου χρόνο ασχολούμαι με την ποίηση. Βραβεύθηκα με Αρ – γυρό μετάλλιο από την Ακαδημία LUTECE του Παρισιού για την ποιητική μου Συλλογή με τίτλο: «Μικρά Μηνύματα», που εκδόθηκε το 1979 με χρηματοδότη – ση του Υπουργείου Πολιτισμού.
Γνώρισα τον σύζυγό μου Αναστάσιο Χρ. Αυλωνίτη, Καθηγητή στα ΤΕΙ Αθή – νας και την ΑΣΠΑΙΤΕ με σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, όπου και εργάστηκε ως Καθηγητής, και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στα Παιδαγω – γικά. Παντρευτήκαμε το 1981 και μετά από μερικά χρόνια απέκτησα την κόρη μου Χρυσάνθη Αυλωνίτου.
Επί Δημαρχίας Αθανασίου Οικονόμου (1964-1967) οικοπεδοποιήθηκαν όλα τα κτήματα και τα περιβόλια στην περιοχή, άρχισε η αστυφιλία και ήρθαν οι πρώτοι εσωτερικοί μετανάστες. Η περιοχή εντάχθηκε στο σχέδιο Πόλης. Η Πέτρινη Στέρνα με το κτήμα μας οικοπεδοποιήθηκε και κατασκευάσαμε ακίνη – τα. Στο σχέδιο εντάχθηκε και η πλατεία που πήρε το όνομα «Πέτρινη Στέρνα» επί Δημαρχίας Βασίλη Κουκουβίνου.
Αγαπώ τις Καλές Τέχνες και τα ταξίδια. Έχω ταξιδέψει στις περισσότε – ρες χώρες της Ευρώπης και πρόσφατα ταξίδεψα στη Βόρεια Μακεδονία. Στον ελεύθερο μου χρόνο μου αρέσει η διακόσμηση του σπιτιού, η ενασχόληση με τον κήπο μου, η μελέτη βιβλίων και η συγγραφή ποιητικών κειμένων.
Είμαι ευχαριστημένη και νιώθω πλήρης διότι έζησα με ασφάλεια και ελευ – θερία τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια. Τα παιδιά έπαιζαν στου δρόμους χωρίς κίνδυνο, η πόρτα του σπιτιού ήταν πάντα ανοιχτή και οι άνθρωποι περισσότερο αγαπημένοι μεταξύ τους… Τώρα στη γειτονιά μας δεν ακούγονται πια χαρούμενες παιδικές φωνές… ανησυχούμε ακόμη και για την ασφάλειά μας…
Βραβείο Ποίησης της Ακαδημίας LUTECE του Παρισιού
Χορηγός Ενότητας
Πληροφορίες Συνέντευξης
Θεματική Ενότητα
Καθημερινή ζωή & κοινωνικές σχέσεις
Χρονολόγιο
1940 - 1960
Πρόσωπα
Χριστίνα Τζάκα, Μήτσος Τζάκας
Τοποθεσία
Νέα Λιόσα, Ίλιον
Καταγραφή
Προφορική Ιστορία
Πηγή
Πρωτογενές υλικό
Ανακάλυψε περισσότερες ιστορίες του Ιλίου
Πρόσωπα, μνήμες και μικρές ιστορίες που έφτιαξαν τη μεγάλη μας διαδρομή.