Η Χριστίνα
και ο Μήτσος

Ο πατέρας μου ήταν καλός, αλλά προσπαθώντας να παντρέψει τη Γιαννούλα και την Τούλα, όπως λέγαμε εμείς τη Δήμητρα, γινόταν απότομος. Σχολείο πήγα, έβγαλα την πρώτη και μετά με πήρε ο πατέρας μου να φυλάω τα γίδια το καλοκαίρι. Φοβόμουνα τα φίδια, φοβόμουνα και τις γουστέρνες [σαύρες], έτσι συνέχεια πήγαινα πίσω από τους άλλους. Ήμουν και η μικρότερη, τέσσερα χρόνια.

Κάποτε ο νονός μου, που ήταν δάσκαλος στο χωριό μου, ήρθε και με πήρε και του λέει του πατέρα μου: «Άστο, κουμπάρε, το παιδί. Θα το πάρω εγώ, θα το σπουδάσω και θα το προικίσω. Κοίτα να παντρέψεις τις άλλες κόρες», του είπε. Ωραία. Και με πήρε ο νονός μου και πήγα στην Τρίπολη, όπου έκατσα πέντε-έξι μήνες, αλλά αρρώστησε η μάνα και ήρθε ο πατέρας να με πάρει. Και του λέει τότε ο νονός μου: «Άσε το κορίτσι, μην το παίρνεις. Θα το τακτοποιήσω εγώ. Μην ασχολείσαι με το παιδί», του λέει.

«Όχι», λέει, «θα την πάρω, να με βοηθήσει να πηγαίνει στα πρόβατα». Αυτό ήθελε ο πατέρας, δεν ήθελε άλλο. Αφού έφυγε η μάνα μας, με πήραν τα κλάματα, διότι έπαιζα με τα δικά τους παιδιά και μία θεία που τους μαγείρευε, γιατί και οι δύο δουλεύανε στο Υπουργείο, ήταν πολύ καλή μαζί μου.

Ευτυχώς, λίγο καιρό μετά, πήγα στη θεία μου στη Μεγαλόπολη, η οποία με έμαθε να ράβω και να επιδιορθώνω ρούχα.

Τελικά έφυγα από το χωριό μου, το Κουρουνιό, και ήρθα στο Περιστέρι. Πήγα να δουλέψω εκεί που εργαζόταν η ξαδέρφη μου, η Μιλίτσα, στου Στεργίου, που είχε μηχανές ρούχων σε ένα υπόγειο και έκοβε παντελόνια φασόν. Επειδή είχε έρθει εκείνη, πήγα κι εγώ να εργαστώ μαζί της, γιατί δεν ήθελα να φυλάω τα πρόβατα, ούτε άντεχα να μου συμπεριφέρεται σκληρά η μεγάλη αδελφή μου. Ήμουν τότε δώδεκα χρονών.

Στο Περιστέρι εργάστηκα πάνω από οκτώ χρόνια. Εκεί έμεινα λίγο καιρό και μετά πήγα και έμενα στον Χολαργό, μαζί με την οικογένεια Στεργίου, μέχρι που έγινα 22 χρονών και παντρεύτηκα τον Μήτσο Ασφή. Εμείς γνωριστήκαμε σε μια οικογενειακή επίσκεψη στο σπίτι του αδελφού του, Κώστα Ασφή, καθώς η γυναίκα του, η Σταυρούλα, ήταν αδελφή του Στεργίου όπου δούλευα και εγώ. Με είδε μια φορά τότε και του μπάνισα στο μάτι, φαίνεται, του μπήκα.

Μετά ερχόταν δήθεν να δει τη γυναίκα του αδελφού του, τη Σταυρούλα, στο εργοστάσιο και έστεκε δίπλα μου στη μηχανή. Μια μέρα του λέω κι εγώ: «Είμαστε τέσσερις κοπέλες εδώ κάτω. Αν κατέβει το αφεντικό, θα μου πει ότι μιλάω και χασομεράω».

«Εγώ δεν θέλω», μου έλεγε, «με άλλη να μιλήσω. Με σένα θέλω να μιλήσω».

«Καλά κάνεις εσύ», του λέω, «αλλά δεν θέλω εγώ».

Λοιπόν, φεύγει και μου λέει η γυναίκα του αφεντικού: «Πήγαινε να του ανοίξεις του Μήτσου, φεύγει». Και πάω να του ανοίξω εγώ. Και ο κύριος, εκεί που έφευγε, με βούτηξε και με φίλησε στο στόμα.

«Με τι δικαίωμα», του λέω, «με φίλησες;»

«Μη στεναχωριέσαι», μου λέει. «Χριστίνα, εγώ θα σε παντρευτώ. Δεν θα σε πάρει κανένας άλλος».

«Και τι, και ποιος είσαι εσύ;» του λέω. «Με ρώτησες εμένα αν σε θέλω;»

«Με θέλεις κι εσύ», μου λέει.

Αυτό ήταν όλο το πανηγύρι.

Παντρεύτηκα στον Άγιο Μελέτη και είχαν έρθει πολλά ξαδέρφια και ξαδέρφες από το σόι της μάνας μου, το Τριβέικο. Φόραγα ένα πολύ ωραίο νυφικό και έλεγαν τα ξαδέλφια μεταξύ τους για τις γυναίκες τους: «Μήτσο, βρήκες το καλύτερο κορίτσι, μας έφαγες λάχανο».

Λοιπόν, όταν ήρθα στον Άγιο Φανούριο μου άρεσε η περιοχή. Δεν μπορώ να πω, και στον Χολαργό που έμενα πριν με την οικογένεια Στεργίου ήταν τέλεια. Σωστά. Πρώτον, πέρασα καλά με τη γιαγιά Βασιλική, τη μάνα του Μήτσου. Είχα μια νέα μανούλα παρέα, αφού πέθανε η φυσική μου μητέρα, που ήταν και αυτή λεβέντισσα. Εδώ γέννησα ήρεμη και τα παιδιά μου, τον Γιάννη και την Γιώτα μου.

Μέναμε σε δύο καμαράκια, τα οποία κατασκεύασε ο ξάδελφος, και αυτός Μήτσος, που του έφτιαχνα κολατσιό κάθε μέρα, ενώ τριγύρω βόσκανε πρόβατα οι τσοπανίτες. Στο οικόπεδό μας είχαμε κουνέλια, κότες και μποστάνι, με μαρούλια, ντομάτες, για να τρεφόμαστε εμείς.

Είχα αγοράσει μια μηχανή ραψίματος με τις μικρο-οικονομίες μου, ποδοκίνητη, και δούλευα μικροεργασίες, ενώ ο Μήτσος μοίραζε γάλα. Ήταν πλανόδιος γαλατάς και έφτανε με τα πόδια ψηλά στον Άγιο Νικόλαο για να προμηθεύεται το γάλα. Στη συνέχεια, σε ένα ξύλο στον ώμο του πάνω, έβαζε δεξιά κι αριστερά τα μεταλλικά δοχεία και τα πήγαινε μαζί με το κουτί που έβαζε τα φρέσκα γιαούρτια. Του γύριζε η γλώσσα ανάποδα από την κούραση και τον ποδαρόδρομο, οπότε μια φορά…