RUN THIS TOWN

Από τον Μάιο κάθε χρονιάς, που ξεκινούσαν οι δοκιμαστικές προβολές, και όλο το καλοκαίρι, μέχρι τον Σεπτέμβριο, δεν υπήρχε έργο που να μην το δω από την ταράτσα του σπιτιού μας. Μάλιστα κάποια έργα είχα φτάσει στο σημείο να τα έχω παρακολουθήσει και τέσσερις φορές το καθένα, γιατί παιζόταν Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη. Την Παρασκευή υπήρχε μια λαϊκή παράσταση και το Σαββατοκύριακο.

Και παρακολουθούσα κάθε είδος κατηγορίας: ακατάλληλα, καουμπόικα, περιπέτειες κ.ά. Υπήρχε μια ησυχία στον κεντρικό δρόμο τα βράδια, που φανταζόσουν ότι χαλάρωνες στις πίσω θέσεις του κινηματογράφου, ενώ στην πραγματικότητα καθόσουν σε καφάσια και τσιμεντόλιθους.

Επιπλέον, αφομοίωνα μια ποικίλη μουσική από τα έργα, που θα ήταν πολύ δύσκολο σαν παιδί να έρθω τόσο σε επαφή μαζί της από αλλού. Δηλαδή κάθε βράδυ, για τέσσερις-πέντε μήνες, ο ήχος των έργων από τα μεγάφωνα του σινεμά, τα τραγούδια στα διαλείμματα, ήταν απόλαυση δημιουργική. Και θεωρώ ότι ήταν μια πολύ καλή εμπειρία για τη μετέπειτα καλλιτεχνική πορεία μου.

Ο πατέρας μου λοιπόν έκτισε ένα δωματιάκι, ήταν 3×3, με τσιμεντόλιθους, υπερυψωμένο, μια κουζίνα με σκεπή από ξύλα και πισσόχαρτα και μια μικρή τουαλέτα απ’ έξω με βόθρο, διότι ήξερε τις κατασκευές τους.

Αργότερα, επί Χούντας, όποιος μπορούσε έκτιζε παράνομα, με πολύ κόπο, γιατί υπήρχαν και οι καταγγελίες. Και άμα θες να πειράξεις τον γείτονά σου, τον πειράζεις εκεί. Σε μια νύχτα έπεφταν τα μπετά και έτρεχαν τον πατέρα από καταγγελίες ήδη σπιτωμένων γειτόνων και τον τραβάγανε στα κρατητήρια κάθε δύο-τρεις μέρες.

Μια μέρα πήδηξε από τον πρώτο όροφο για να γλιτώσει και έπεσε κάτω σε κάτι χώματα, αλλά και πάλι τον συλλάβανε. Τουλάχιστον δεν μας το γκρεμίσανε.

Οι γονείς μας, της περασμένης γενιάς, έχουν προσφέρει πάρα πάρα πολλά, γιατί θέλανε να αφήσουν κάτι στα παιδιά τους, αλλά και χαιρόντουσαν να προσφέρουν. Κάτι που δεν γίνεται σήμερα συχνά, διότι δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να χτίσεις σπίτι από την αρχή και αν το καταφέρεις στα «παίρνει» η τράπεζα.

Η διαφορά, λοιπόν, ενός γονέα τότε ήταν ότι δεν ήταν χρεωμένος. Ο πατέρας μου πάλεψε με πολλές δουλειές για να καταφέρουμε εμείς να έχουμε μια σκεπή σήμερα.

Μας έπαιρνε κάθε Κυριακή από εδώ, με το λεωφορείο του 8, τρία τέταρτα μέχρι να φτάσουμε πλατεία Κάνιγγος, να ανέβουμε με τα πόδια, να πάρουμε τη συγκοινωνία Βούλας, Καλαμάκι και λοιπά, για να πάμε να κάνουμε μπάνιο. Δηλαδή διαδρομή δύο ώρες. Θυμάμαι κρεμιόμουνα εγώ ως νεαρός σαν τσαμπί μαζί με άλλους, όρθιοι. Ήμασταν πράγματι όλοι όρθιοι. Ούτε οι πολύ ηλικιωμένες καθόντουσαν.

Δηλαδή πηγαίναμε εκδρομή στο Φάληρο, στην Εδέμ ή στο Καλαμάκι. Η μάνα είχε φτιάξει τα ταπεράκια να φάμε και το μπόνους της Κυριακής ήτανε αν παίρναμε κάνα χωνάκι παγωτό ή το δροσιστικό τότε αναψυκτικό, μπιράλ.

Και να γυρίζεις πίσω ικανοποιημένος, ας πούμε, απ’ όλα. Αυτή η ικανοποίηση της κοινωνικότητας, της οικογένειας που ήρθε από την επαρχία για να ζήσει εδώ, δεν υπάρχει σήμερα.

Αυτός ο ιστός έχει χαθεί με ευθύνη όλων μας. Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην κοινωνία μας και στα παιδιά μας. Δηλαδή οι γονείς είναι σχεδόν όλοι αποπροσανατολισμένοι, με χρέη, τρέχουν και οι δύο να πιάσουν δουλειά, να σωθούν αυτοί, και έχουν παραμελήσει το σημαντικότερο: τις ευθύνες της οικογενείας τους.

Λοιπόν, τα Νέα Λιόσια μας φερθήκαν καλά και στους σεισμούς. Έγιναν αυτοί οι δύο μεγάλοι σεισμοί, δεν πάθαμε μεγάλες ζημιές, οπότε είναι ένας ευλογημένος για μένα τόπος, με τη λογική ότι εγώ τον αγάπησα πολύ.

Εδώ ακόμη και κάποια στιγμή, μετά τα διεθνή μουσικά βραβεία, που μου πρότειναν να φύγω, να πάω έξω και λοιπά, τους απάντησα ότι εμένα εδώ μ’ αρέσει. Και έμεινα εδώ, τριγύρω από το πατρικό μου.

Η γειτονιά του Αγίου Φανουρίου, την οποία υπεραγαπώ, έφερνε πάντα μια αίσθηση αυτόνομης κοινωνίας. Δηλαδή έχουμε εκκλησία, αστυνομία, έχουμε ταβέρνες, είχαμε κινηματογράφο, τέρμα λεωφορείων, έχουμε υπέροχη πλατεία, καφενεία, φούρνους, ζαχαροπλαστεία και πολιτικά γραφεία και πολλούς μουσικούς και καλλιτέχνες. Τα έχουμε όλα.

Το παλιό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου είχε μια πολύ ωραία αυλή, έναν χώρο για τις μεγάλες γιορτές. Κάθε Αύγουστο, στη γιορτή του, γινόταν χαμός τριγύρω από λούνα παρκ, μουσικές, ορχήστρες, μικροπωλητές. Μεταφέραμε δηλαδή τα πανηγύρια του χωριού, βελτιωμένα στην Αθήνα.

Ειδικά τις Παρασκευές στους Χαιρετισμούς, όλα τα παιδιά από τις γειτονιές δίναμε ραντεβού στον εξωτερικό χώρο της εκκλησίας. Και ενώ μέσα υπήρχε η κατάνυξη των πιστών, έξω γινόταν ο χαλασμός Κυρίου. Είπαμε, οι γονείς μας είχαν μια περίεργη σχέση με την υπομονή. Μια νέα κοινωνία που προσπαθούσε να στηθεί με την αξία της και την πολύτιμη αξιοπρέπειά της στον Άγιο Φανούριο.

Θυμάμαι ότι ο πατέρας, ειδικά τις Κυριακές το πρωί, που ξύπναγε ξεκούραστος και φρέσκος, δεν πήγαινε εκκλησία. Άνοιγε το pick-up, έβαζε τους δίσκους του και χόρευε. Χόρευε απίθανα.

Μετά έπαιρνε τη φωτογραφική μηχανή του και ως ερασιτέχνης, παθιασμένος φωτορεπόρτερ, έδινε το παρόν του στην πλατεία απέναντι από την εκκλησία. Γιατί μόλις σχόλαγε η εκκλησία, ενώ οι γυναίκες πήγαιναν σπίτια για την ετοιμασία του φαγητού, οι άντρες πήγαιναν στην πλατεία και παρακολουθούσαν ποδόσφαιρο από ερασιτεχνικές ομάδες δημοτών: τη «Θύελλα», τον «Ιάσωνα» και τον «Σπύρο Λούη».