Το πρώτο μανάβικο «του Μητσάκη» στα Νέα Λιόσια [1926]

Στο μανάβικο, δίπλα μας, είχαμε την κυρά Αλέκα, η οποία είχε ένα καφενείο και το βράδυ έκανε μεζεδάκια. Δίπλα από το μανάβικο, μεταξύ της Αλέκας, το καφενείο με το μοναδικό πεύκο στην αυλή της, υπήρχε κατηφορικό οικόπεδο στο οποίο γυρίστηκε το 1960 η κωμική ταινία «Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα», με πρωταγωνιστές τον Θανάση Βέγγο και τον Φραγκίσκο Μανέλλη.

Ακριβώς στην επόμενη, στην πλάτη του μαγαζιού μας, στη γωνία, ήταν ο Ασλάνης, ο οποίος είχε χασάπικο και την καλύτερη ψησταριά, από όπου αγοράζανε ψητά. Κάθε τέλος εβδομάδας γέμιζαν όλα από κόσμο.

Απέναντί μας, επί της Πρωτεσιλάου, στην ιδιοκτησία των αδελφών Τσίγκων, ήταν το φαρμακείο του Τσόρβα.

Ακριβώς στη σημερινή πλατεία Γεννηματά υπήρχε μία μικρή τσιμεντένια πίστα και ένα ωραίο μαγαζάκι, παλιό πλίνθρινο, με κεραμίδια. Αυτό ήταν το εξοχικό κεντράκι της Αθήνας και γίνονταν τοπικές εκδηλώσεις, κοινωνικές και πολιτικές συναντήσεις και τέτοια, πάντα με φαγητό. Το δούλευε ο Ανδρέας ο Καραμπάτσας, ο οποίος είχε και το μοναδικό τότε ξενοδοχείο, το «Ακρόπολις».

Εκεί πήγαιναν και οι επώνυμοι, όπως ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, βουλευτές και γνωστοί μουσικοί. Ο Βέργιος Βεργιόπουλος της ΕΡΕ είχε κάνει ολόκληρη πολιτική ομιλία εκεί και ήταν η πλατεία κατάμεστη. Είχαν μαζευτεί από όλη την Αττική όλοι της ΕΡΕ, λαοθάλασσα.

Ακριβώς απέναντί μας, στο οικόπεδο που ήταν το παλιό δημαρχείο, ο πατέρας μου έβαζε το άλογο, το κάρο και τα καφάσια του. Ήταν τότε αλάνα. Στο τέλος της αλάνας υπήρχε ένα σπιτάκι, στο οποίο κατοικούσε ο πρώην πρόεδρος της κοινότητας Νέων Λιοσίων, Κανέλος Κανελόπουλος.

Ακριβώς δίπλα στη μονοκατοικία του Κανελόπουλου ήταν το γαλακτοπωλείο του Αρβανίτη. Το γαλακτοπωλείο του Αρβανίτη έκανε τότε, στην παιδική μου ηλικία, τα καταπληκτικά ρυζόγαλα.

Στην τοπική πολιτική σκηνή τότε έπαιζαν ο Λιόσης και ο Κανελόπουλος. Οι δημοκρατικοί ψήφιζαν τον Κανελόπουλο και οι δεξιοί τον Λιόση.

Στον Άγιο Φανούριο ήρθε ο πατέρας μου το 1955 και αγόρασε το οικόπεδο στην Πριάμου 18 και Βασιλίσσης Σοφίας γωνία. Ήταν το μοναδικό καλό πέρασμα από την Αθήνα και τα Σεπόλια προς τα εδώ, είχε δύο γωνίες επάνω σε τρεις δρόμους και το αγόρασε γιατί έβλεπε ότι ήταν σε κεντρικό σημείο και αξιοποιήσιμο ως χώρος.

Χωματόδρομοι τότε και η Πριάμου και η Βασιλίσσης Σοφίας, η οποία μετέπειτα ονομάστηκε Βιτιβίλιας, για την προσφορά μίας αντάρτισσας στην Αντίσταση.

Για μένα, στην ουσία, η Βασιλίσσης Σοφίας έπρεπε να παραμείνει ιστορικά, διότι ήταν από τους κεντρικούς δρόμους που οδηγούσε προς τον Πύργο Βασιλίσσης Σοφίας, ο οποίος υπάρχει ακόμη. Και δεν τα μηδενίζουμε όλα. Το αναφέρω όχι ως αντίρρηση, αλλά με την έννοια ότι η παλιά ονομασία είχε έναν σκοπό: να μας οδηγεί στο πάρκο και στον πύργο.

Λοιπόν, στην Πριάμου ο πατέρας μου έφτιαξε τρία μαγαζιά. Το ένα μαγαζί, με την αυλή του, ήταν η ταβέρνα του μπάρμπα Γιώργη και κάθε Σαββατοκύριακο ήταν γεμάτη κόσμο.

Το μεσαίο μαγαζί το είχε ανοίξει τσαγκαράδικο ο Μήτσος ο Μητρόπουλος, ο πατέρας του σημερινού γιατρού Παναγιώτη Μητρόπουλου, του καρδιολόγου. Και ακριβώς στη γωνία υπήρχε το νέο μανάβικο του πατέρα μου, γνωστό και ως του «Μητσάκη».